شده‌اند و آن را با معيارهاى بشرى مقايسه نموده‌اند ، از اين رو توصيف پيامبر صلى الله عليه و آله را به چنين صفاتى ، زياده‌روى و غلو در تعظيم او با انتساب صفات الهى به او مىدانند . چنين تفكرى ناشى از جهل محض است ؛ چراكه خداوند تعالى به هركه بخواهد هرآن‌چه اراده كند مىبخشد بدون اين‌كه الزام و اجبارى در اين امر باشد ؛ بلكه او تنها براى اكرام و رفعت مقام و بيان فضل و برترى فردى بر ديگران ، بدين‌گونه به او تفضل مىنمايد و اين هرگز به‌معنى انتزاع حقوق ربوى يا صفات الهى براى او نيست ؛ چراكه اين حقوق و صفات در جايگاه الهىاش اختصاص به مقام حق دارد و اگر كسى از مخلوقات به اين صفات وصف شود ، در حدود مناسب بشرى است ؛ يعنى محدود و اكتسابى است و از طريق تفضّل و ارادهء حق ، كسب گرديده است نه با توان قدرت و تدبير مخلوق . و در اين شكل چنين صفاتى او را در مقام الوهيت يا شريك خداوند تعالى قرار نمىدهد . از جملهء اين مسائل چنين است : شفاعت : شفاعت اختصاص به خداوند دارد و در قرآن كريم فرموده است : « قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ » ؛ « 1 » ولى براى پيامبر صلى الله عليه و آله يا ديگر شفيعان نيز حقّ شفاعت با اذن الهى وجود دارد ؛ همان‌گونه كه در حديث آمده است : « اوتيت

--> ( 1 ) . زمر : 44 : بگو تنها شفاعت براى خداست .